Strona głównakwiaty

Dział kwiaty

Róże wielkokwiatowe, pnące, ogrodowe,uprawa,nawożenie i okulizacja róż

Data: 2011-05-08, Data edycji: 2020-07-11

Czytaj także - uprawa róż w szklarni -> uprawa róż szklarniowych

RÓŻA- HODOWLA RÓŻ W GRUNCIE


Jak hodować róże? W tym artykule znajdziesz wszystko o uprawie róż. Róże w ogrodzie należą do najbardziej rozpowszechnionych i powszechnie znanych roślin ozdobnych. Kwiaty róże zastosowanie mają ogromne i różnorodne. W uprawie gruntowej i szklarniowej róże uprawiane są na kwiat cięty. Róże cięte mają duże zastosowanie w bukieciarstwie i dekoracji wnętrz. W miastach i parkach róże wysadzane są na rabatach, zieleńcach i kwietnikach stanowiąc barwną ozdobę w ciągu całego lata, a kolory róż są przebogate. W ogrodach przydomowych i na działkach są jednocześnie ozdobą otoczenia i dostarczają kwiatów ciętych przez całe lato, a wazon z różą wygląda przepięknie. Odmiany o długich, wiotkich pędach stosowane są jako pnącza do obsadzania bram, pergoli, murków oporowych, ścian, balkonów, balustrad itp. W parkach wysadza się liczne, całkowicie wytrzymałe na mróz gatunki tzw. botaniczne jako krzewy ozdobne. W niektórych krajach róże stanowią podstawowy surowiec do produkcji olejku różanego.
Dzisiejsze róże odmian uprawnych (tzw. szlachetne) są wielokrotnymi mieszańcami wielu odmian uprawnych tych roślin i gatunków dzikich. Ogrodnictwo ozdobne dysponuje kilku tysiącami odmian róż. Wiele z dawnych odmian zostaje wyparte przez nowe, lepsze odmiany, odznaczające się wartościowszymi cechami.

Pielęgnacja róż ogrodowych. W praktyce ogrodniczej przyjął się podział róż na 4 wielkie grupy:
a) róże wielkokwiatowe
b) róże wielokwiatowe, inaczej bukietowe
c) róże pnące
d) róże parkowe.

Róża wielkokwiatowa uprawa


Odznaczają, się ładnym kształtem pąka oraz dużymi kwiatami o najrozmaitszych kolorach i odcieniach.
W naszych warunkach klimatycznych wymagają one zabezpieczenia przed mrozami. Najliczniejszą rasę róż w tej grupie stanowią tzw. mieszańce herbatnie. Niekiedy spotyka się jeszcze w uprawie róże Perneta i remontanty.
Róża wielokwiatowa. Odznaczają się długotrwałym kwitnieniem i dość dużą wytrzymałością na mróz, wymagają jednak w naszych warunkach zabezpieczenia na zimę.

Zdjęcia róż.

Róże wielokwiatowe przede wszystkim nadają się do obsadzania rabat i kwietników, mogą też być stosowane do uprawy w doniczkach.

Niektóre z nich, a w szczególności grupy Floribunda grandiflora nadają się do uprawy w szklarni.

Róża pnąca


Mają wiotkie pędy dochodzące do 5 metrów długości. Róże pnące odmiany. Oprócz odmian kwitnących jednorazowo w ciągu roku, ale za to bardzo obficie przez okres 2-3 tygodni, występują w tej grupie odmiany powtarzające kwitnienie. Odznaczają się one jednak słabszym i mniej efektownym kwitnieniem. Niektóre odmiany róż pnących nie wymagają okrywania na zimę. Róża pnąca uprawa- podobnie jak róża ogrodowa.

Róże parkowe


Wywodzą się od gatunków dzikich. Róża parkowa jest całkowicie wytrzymała na mróz. Stosowane są jako krzewy ozdobne w parkach. Róża parkowa uprawa- podobnie jak róża ogrodowa.

Róże ogrodowe. Rozmnażanie róż, szkółka róż


Roze uprawa pielęgnacja. Hodowla róż- wymagania glebowe i nawozowe.


Pod szkółkę róż najbardziej nadają się gleby żyzne, przepuszczalne, umiarkowanie wilgotne, w wysokiej kulturze.

Uprawa róż gleba. Oprócz wymienionych cech gleba powinna być odpowiednio uprawiona, ze względu na stosunkowo głęboki system korzeniowy podkładek róży dzikiej, która jest nieomal powszechnie stosowana przy produkcji róż szlachetnych. Z tych też względów jest rzeczą ważną, aby poziom wody gruntowej znajdował się nie wyżej jak na 1 m od powierzchni gleby, gdyż w przeciwnym wypadku można oczekiwać dużych strat w czasie zimy.
Pod względem wystawy najodpowiedniejszy jest lekki skłon południowo-zachodni .
Kwatera przeznaczona na szkółkę róż musi być wolna od szkodników glebowych (drutowce, pędraki, nornice, turkucie) i trwałych chwastów, jak perz, rdest, skrzyp i in.
Róże uprawa nawożenie. Jesienią trzeba ją nawozić obornikiem w ilości 40-60 t/ha, zaorać i glebę pozostawić w ostrej skibie. Wiosną po włókowaniu rolę zasila się mieszanką nawozów mineralnych złożony z 300-400 kg siarczanu amonowego, 400 kg 40-procentowej soli potasowej lub lepiej siarczanu potasowego i 300-500 kg superfosfatu. Nawozy należy dobrze wymieszać glebogryzarką lub przeprowadzić kilkakrotnie kultywatorowanie.

Otrzymywanie podkładek, okulizacja róż


Róże szlachetne najczęściej otrzymujemy przez rozmnażanie róż przez okulizację, rzadziej szczepienie róż lub sadzonkowanie.
Jako podkładki dla róż najczęściej są stosowane róża dzika (szypszyna) — Rosa canina lub wyselekcjonowane jej odmiany oraz, ostatnio coraz częściej, R. multiflora.

Uprawa róż z nasion. W niektórych przypadkach stosuje się również siewki R. odorata, R. rubiginosa albo wegetatywnie rozmnażana R. noisettiana cv. Manetti (do okulizacji róż szklarniowych). Wybór odpowiedniej podkładki dla róż jest sprawą niezmiernie ważną. Na ogół każdy z producentów czy szkółkarzy zaopatruje się w nasiona na podkładki z występujących w okolicy krzewów najczęściej R. canina.
Róża dzika uprawa. Owoce róż na podkładki należy zbierać jeszcze przed całkowitym zaczerwienieniem się owocni. Następnie zsypujemy je w małe pryzmy i kilkakrotnie mieszamy, aby przyśpieszyć gnicie owocni, po czym przecieramy na miazgę na odpowiednich sitkach, przemywamy wodą dla oddzielenia nasion od resztek owocni. Można również- nie czekając na przegnicie owocni- „przemłynkować” je na dużej maszynce do mięsa (bez nożyka) i tak otrzymaną masę przemyć wodą. Sposób ten jest dość powszechnie ostatnio stosowany przez producentów podkładek róż.
Dzika róża uprawa domowa. Tak przygotowane nasiona zaraz mieszamy z piaskiem (lub torfem z piaskiem) o odpowiedniej wilgotności w celu poddania ich stratyfikacji.

Stratyfikacja róży dzikiej przy odpowiedniej temperaturze (2-6°C) trwa przeciętnie jeden rok. Nasiona R. multiflora stratyfikuje się przez 3 miesiące.

Porady na temat uprawy róż. Po stratyfikacji nasiona wysiewa się bądź późną jesienią, bądź w marcu — na początku kwietnia na rozsadniku lub do inspektu, rzutowo lub rzędowo, w ilości około 40-70 g na 1 m2. Z 1 kg nasion szypszyny można uzyskać około 6-10 tys. siewek.
Róże sadzonki uprawa. W celu uzyskania dłuższej szyjki korzeniowej, ułatwiającej okulizację, należy przykryć nasiona nieco grubszą warstwą ziemi, najczęściej grubości około 2 cm. Nasiona kiełkują zwykle w końcu kwietnia- w maju.
Dzika róża uprawa przycinanie. Z chwilą wytworzenia się 2-3 liści przystępuje się do pikowania na zagonach, najczęściej w rozstawie 15-20x3-5 cm. Przy tej okazji uszczykujemy 1/3 długości korzenia, aby spowodować rozwój bogatego systemu korzeniowego.
Bezpośrednio po pikowaniu przy silnym nasłonecznieniu rośliny należy cieniować. W ciągu całego lata stosuję się normalne zabiegi pielęgnacyjne. Niekiedy zalecane jest jednorazowe lub dwukrotne zasilanie saletrą wapniową (jednorazowa dawka 1 kg/100 m2). Konieczne jest stosowanie profilaktycznych opryskiwań przeciw mączniakowi.

Jesienią siewki wykopujemy i sortujemy.

Wszystkie podkładki o średnicy szyjki korzeniowej większej od 3 mm przeznacza się do okulizacji, pozostałe, jak również z „fajkowatą” szyjką korzeniową, odrzuca się. Do I wyboru podkładek R. canina należą podkładki o średnicy szyjki korzeniowej 9-12 mm, do II- 6-8 mm, a do III wyboru 3-5 mm. W przypadku R. multiflora do I wyboru należą podkładki o średnicy szyjki 7-8 mm, do II wyboru 5-6 mm i do wyboru III 3-4 mm.
Posortowane dziczki wiąże się w pęczki, skraca się pędy do długości 15 cm, a korzenie do 12-15 cm i dołuje w rowach głębokości 20-30 cm, rzędami w odstępach 20-centymetrowych. W czasie silnych mrozów podkładki należy zabezpieczyć matami lub liśćmi.
Podkładki przeznaczone do okulizacji wysadzamy wiosną na kwatery, stosując rozsadę odpowiednią do sposobu uprawy, przeważnie 60-80x15-20 cm. Dla ułatwienia okulizacji dziczki sadzimy nieco wyżej niż rosły w szkółce i motyką lub obsypnikiem nagarniamy na szyjkę korzeniową nieco ziemi w celu ich okrycia do czasu okulizacji.
Kwatery, na których wysadzono dziczki do okulizacji, należy wyjątkowo starannie uprawiać, od tego bowiem w dużej mierze zależy jakość otrzymanego materiału handlowego. Jeśli na podkładki użyto roślin II i III wyboru, trzeba niekiedy zasilić je w połowie czerwca, pogłównie saletrą lub saletrzakiem w ilości 1-1,5 kg na 100 m2.

Okulizacja róży.


Termin okulizacji zależy od użytej podkładki, od żyzności gleby i od aktualnego przebiegu pogody.

Najczęściej okulizację przeprowadza się w lipcu- sierpniu, gdy kora u większości podkładek łatwo odchodzi od drewna, a pąki na jednorocznych pędach roślin odmian uprawnych używanych jako zrazy są prawidłowo wykształcone. Termin ten w wypadku upalnej pogody może być przyśpieszony, w wypadku zaś obfitych opadów — opóźniony. Do okulizacji nadają się podkładki o średnicy szyjki korzeniowej co najmniej 5-7 mm.
Okulizacja róż na pniu. Przed przystąpieniem do okulizacji należy przygotować zrazy. Na zrazy nadają się silne, zdrowe pędy z dobrze wykształconymi pąkami tzw. oczkami. Oczka takie znajdują się zwykle na pędach, na których przekwitają już kwiaty. Z pędów przeznaczonych na zrazy usuwa się liście, pozostawiając tylko ogonki liściowe długości 2 cm. Kolce usuwa się ze zrazów dopiero przed zdejmowaniem oczek do okulizacji. Ścięte zrazy zabezpieczą się przed wysychaniem najczęściej przez zawijanie ich w mokry materiał.
Technika okulizacji jest prosta, ale wymaga wprawy. Najczęściej okulizację wykonują trzy osoby. Jedna odsłania szyjkę korzeniową i oczyszcza ją kawałkiem tkaniny, a po zaokulizowaniu z powrotem okrywa miejsce okulizacji ziemią. Druga zakłada oczko, a trzecia wiąże rafią lub innym odpowiednim materiałem.
Miejsce okulizacji róży. Zwykle po 2-3 tygodniach sprawdzamy, czy oczka się przyjęły. Jeżeli po rozgarnięciu ziemi ogonek liściowy przy dotknięciu palcem odpada, a oczko jest zielone, oznacza to, że się przyjęło. W wypadku nieprzyjęcia oczka okulizację wykonujemy ponownie. Jako zrazu używamy tej samej odmiany lub odmiany wyraźnie różniącej się od poprzedniej, aby uniknąć niepotrzebnych zamieszań.

Jesienią zaokulizowane róże okrywamy ziemią za pomocą pługa lub obsypnika w celu zabezpieczenia oczek przed zmarznięciem.

Na wiosnę ziemię rozgarniamy i przycinamy dziczki tuż nad oczkiem oraz stosujemy pełne nawożenie mineralne (2-3 kg siarczanu amonowego, 3-4 kg siarczanu potasowego, 4-5 kg superfosfatu na 100 m2).
Miejsce okulizacji róż. Z założonego oczka wyrasta pęd szlachetny, który dla wywołania rozkrzewienia należy w ciągu lata 1-2 razy uszczyknąć. Przez cały czas trzeba rośliny starannie pielęgnować, odchwaszczać, a w razie słabego wzrostu dodatkowo zasilać w dwutygodniowych odstępach saletrą wapniową w ilości 2 kg na 100 m2. Ostatnia dawka nie powinna być zastosowana później niż w połowie czerwca.
Jesienią przystępujemy do wykopywania róż. Przed kopaniem należy usunąć liście. Po wykopaniu róże sortujemy na wybory:
I wybór- krzew zdrowy, wyrośnięty, o co najmniej 3 silnych pędach i zdrowych korzeniach;
II wybór- krzew słaby o 2 lub 1 pędzie i słabszym systemie korzeniowym.

Róże wiąże się w pęczki po 10 sztuk i każdorazowo zaopatruje w trwałą etykietę z nazwy odmiany.


Ekspedycję róż prowadzi się najczęściej jesienią. Przez cały czas po wykopaniu należy bezwzględnie chronić korzenie róż przed wysychaniem przez każdorazowe okrywanie lub dołowanie. Róże pozostawione do wiosny należy zadołować w dołach głębokości około 50 cm i zabezpieczyć przed mrozami i opadami.

Uprawa róż piennych.


Okulizacja róży piennej. Przy produkcji róż piennych stosujemy okulizację nie na szyjce korzeniowej, lecz na wprowadzonym w charakterze pnia pędzie podkładki. Zależnie od wysokości pnia rozróżniamy róże niskopienne (50-70 cm), półpienne (75-100 cm) i róże wysokopienne- róże na pniu o wysokości powyżej 100 cm. Okulizacja róż piennych na pniach wysokości 140-160 cm powoduje uzyskanie róż pienne zwisłe, inaczej płaczących.
Podkładkami dla róż piennych również są siewki róży dzikiej wybierane spośród najsilniejszych egzemplarzy (średnica szyjki 8-12mm). Wykopane jesienią silne siewki sadzi się ponownie w szkółce w rozstawie 60x20 cm i pozostawia na miejscu przez 2 lata. Uprawa róży piennej- w drugim roku stosuje się obfite nawożenie, a jesienią wykopuje. Po wykopaniu usuwa się wszystkie rozgałęzienia, pozostawiając jedynie dwa najsilniejsze pędy.
Róże pienne uprawa. Wiosną po przezimowaniu usuwa się słabszy z pozostałych 2 pędów oraz wszystkie pączki na szyjce korzeniowej, pozostawiając tylko na jego wierzchołku mały koronkę.
Tak przygotowane dziczki sadzi się w rozstawie 80-100x25-30 cm tak, aby pędy skierowane były w jedną stronę, co ułatwia naginanie przy zimowym zabezpieczeniu. W celu otrzymania prostych pni przywiązujemy poszczególne pędy do rozciągniętych wzdłuż rzędów drutów. Róża pienna hodowla. Wszystkie wyrastające boczne pędy należy starannie wycinać na tzw. obrączkę.
Okulizację przeprowadza się w ten sam sposób i w tym samym terminie co róż krzaczastych. Aby otrzymać równomiernie rozwiniętą koronę, zakłada się jednocześnie dwa oczka na pniu z obu jego stron. Po przyjęciu się oczka należy odciąć „dziką” koronę, pozostawiając jedynie nad miejscem okulizacji dla zabezpieczenia oczek czop długości 10-12 cm. Jesienią pnie nagina się do ziemi, kulkuje i obsypuje ziemią dla zabezpieczenia przed mrozami.
Róże pienne hodowla. Wiosną po odkryciu przywiązuje się pędy ponownie do drutów, usuwa czopek i nie dopuszcza do wybijania odrostów i dzikich pędów. W celu wywołania rozkrzewienia i uformowania koronki stosuje się w ciągu lata kilkakrotne uszczykiwanie.

Uprawa róży na kwiat cięty


Pod róże najbardziej nadają się gleby zasobne w składniki pokarmowe, piaszczysto-gliniaste, z dostateczną ilością wapnia (pH 6,5-7,0). Kwatery należy sytuować w miejscu słonecznym, zacisznym, osłoniętym od wiatrów północno-wschodnich.

Przy uprawie róż na kwiat cięty konieczne jest przede wszystkim staranne przygotowanie gleby przed wysadzeniem krzewów.

Pole musi być głęboko uprawione (40-50 cm) i jesienią obficie wynawożone obornikiem w ilości 0,7-1 t na 100 m2. Wiosną przed sadzeniem róż nie zaleca się stosowania zbyt dużych dawek nawozów mineralnych, gdyż róże należy do roślin wyjątkowo wrażliwych na zbyt duże stężenie roztworu glebowego, przynajmniej w pierwszym okresie po posadzeniu.

Sadzenie róż


Jak sadzić róże? Najbardziej odpowiednią porą wysadzania róż jest wiosna: marzec—kwiecień. Miejsce, na którym mają być wysadzone róże, należy wyznaczyć za pomocy znacznika lub kołków.
Rozstawa zależy od siły wzrostu poszczególnych odmian i od żyzności gleby: dla odmian silnie rosnących stosuje się rozstawę 30-40x80 cm, dla słabo rosnących 25-30x60-70 cm. Bezpośrednio przed sadzeniem każdy krzew należy dokładnie przejrzeć, usunąć uszkodzone pędy i korzenie; jeżeli korzenie są zbyt długie, należy je skrócić do 20-25 cm, aby uniknąć podginania. Przy sadzeniu staramy się umieszczać róże tak głęboko, aby miejsce okulizacji znajdowało się około 2 cm poniżej powierzchni ziemi. Sama technika sadzenia jest prosta i nie odbiega od zasad ogólnie przyjętych przy sadzeniu krzewów. Po starannym rozłożeniu korzeni w wykopanym dołku przysypujemy je ziemią, obgniatamy, przycinamy pędy na długość 10-15 cm i podlewamy. W celu lepszego przyjęcia się róż zaleca się obsypać poszczególne krzewy ziemią tworzyć z niej małe kopczyki wokół nasady pędów. Kopczyki te należy rozrzucić z chwilą wybijania nowych pędów.

Róże uprawa i pielęgnacja


Róże po posadzeniu wymagają podlewania, najlepiej robić to 2-3 razy w miesiącu w okresie od maja do sierpnia. Podlewać można za pomocy węży gumowych lub przez rozprowadzenie wody rowkami wykopanymi wzdłuż rzędów krzewów.
Roze pielegnacja. Do zabiegów bardzo pożądanych należy ściółkowanie róż, do którego można z dobrym skutkiem użyć zarówno dobrze rozłożony obornik jak torf. Zabieg ten chroni glebę przed nadmiernym wysychaniem, hamuje wzrost chwastów oraz wpływa na podniesienie jakości i zwiększenie ilości uzyskiwanych kwiatów ciętych. Pozostałe zabiegi, jak odchwaszczanie, podlewanie, wycinanie odrostów i nawożenie, należy wykonywać przez cały okres uprawy.

Róże przeznaczone na kwiat cięty należy nawozić corocznie.


Najczęściej jest stosowana mieszanka nawozów mineralnych złożona z 5 kg superfosfatu, 3-4 kg siarczanu potasowego i 3-4 kg saletrzaku lub siarczanu amonowego na 100 m2. Ilość tę można zastosować jednorazowo na wiosnę, ale lepsze efekty uzyskuje się przy rozłożeniu jej na 2 dawki; pierwszy stosujemy wczesną wiosną, drugą po pierwszym kwitnieniu w czerwcu- na początku lipca. Oprócz tego stosuje się dodatkowe nawożenie saletry wapniową (2-3 kg na 100 m2) lub saletrzakiem. Najlepszą mieszanką nawozową dla róż jest Azofoska stosowana w dawce 7-8 kg na 100 m2. Należy jednak pamiętać, że nawożenie nawozami azotowymi pobudza wzrost, a więc może być stosowane tylko do połowy lipca. Plantacje róż nawożone azotem po tym terminie zwykle bardzo źle zimują.
Z nawozów organicznych stosuje się dobrze przefermentowany obornik, zwykle co 2-3 lata na wiosnę. Warstwę obornika najlepiej rozłożyć po wiosennym cięciu między rzędami roślin i płytko przekopać łopaty. Wówczas można zmniejszyć nawożenie mineralne o 1/3.
Dla zachowania odpowiedniego odczynu zaleca się kwatery z różami nawozić co 3-4 lata nawozem wapniowym tlenkowym w ilości 6-10 kg na 100 m2.

Cięcie



Do najtrudniejszych zabiegów pielęgnacyjnych przy uprawie róż należy cięcie.


Róże cięte pielęgnacja. Pierwsze cięcie wykonujemy zwykle w dwa tygodnie po zdjęciu zimowego zabezpieczenia, gdy można już łatwo odróżnić pędy przemarznięte od pędów zdrowych. Podczas tego zabiegu przede wszystkim usuwamy pędy stare, chore, przemarznięte, wzrastające w środek korony. U róż wielkokwiatowych- zależnie od żywotności krzewu oraz od odmiany, pozostawia się zwykle od 3 do 8 pędów i odpowiednio je skraca. Róże świeżo posadzone przycinamy nad drugim- trzecim pąkiem. Róże starsze tniemy słabiej, to znaczy pozostawiamy nieco więcej pąków (do 5).

Ciąć należy zawsze nad pąkiem zwróconym na zewnątrz korony.

Podanie szczegółowych zaleceń co do cięcia róż jest prawie niemożliwe, gdyż nieomal każdą z odmian należy ciąć inaczej. Natomiast można podać ogólny zasadę, którą należy się kierować przy tych zabiegach. Otóż krzewy silnie rosnące należy ciąć słabiej, mniej radykalnie (tzn. pozostawiać więcej oczek), natomiast krzewy o słabszym wzroście trzeba ciąć intensywniej.
Krzewy silne cięte zbyt krótko dają nieliczne, grube, niehandlowe pędy kwiatowe i odwrotnie, rośliny słabe cięte zbyt długo wytwarzają małe kwiaty na krótkich pędach.
Ponadto w celu uzyskania dużych i dobrze wykształconych pąków kwiatowych należy przez cały czas wzrostu systematycznie usuwać wszystkie pąki boczne wyrastające w kątach liści.
Przy zbiorze kwiatów pędy kwiatowe zwykle tnie się nad drugim dobrze wykształconym i zdrowym liściem.

Róża ogrodowa uprawa


Hodowla róż ogrodowych- na terenach zieleni miejskiej, na rabatach i w parkach uprawia się zwykle róże wielokwiatowe, które odznaczają się długotrwałym i obfitym kwitnieniem oraz silnie się rozkrzewiają. Kwiaty ich są zebrane w różnej wielkości baldachogrona. Róże wielokwiatowe odznaczają się bardzo różny siły wzrostu. Spotkać można odmiany bardzo niskie, tzw. miniatury o wysokości 15-25 cm, a także odmiany bardzo wysokie, osiągające nawet wysokość 1 m. Najodpowiedniejsze są jednak odmiany o średniej wysokości (40-60 cm), tworzące zwarte krzewy, długo i obficie kwitnące.
Uprawa róż ogrodowych. Rabaty pod uprawę róż powinny być przygotowane podobnie jak pod róże uprawiane w gruncie, a więc dobrze uprawione i znawożone ziemią kompostowy, rozłożonym obornikiem i nawozami mineralnymi.
Róża uprawa w ogrodzie. Krzewy na rabatach najlepiej sadzić na wiosnę. Przy sadzeniu na rabatach najczęściej stosowana jest rozstawa 30 x 30-40 cm.
Wszystkie zabiegi pielęgnacyjne i uprawowe są takie same jak przy uprawie róż wielkokwiatowych w gruncie. Jedynie dla zapewnienia obfitego i ciągłego kwitnienia róż rabatowych należy stale usuwać przekwitłe kwiatostany. Przy cięciu po spoczynku zimowym stosuje się podobne zasady jak przy cięciu róż wielkokwiatowych.

Zabezpieczenie róży przed zimą.



W naszych warunkach klimatycznych okrywanie róż wielkokwiatowych na zimę jest konieczne.

Zabezpieczenie zimowe powinno chronić je nie tylko przed mrozami, lecz również przed zbytnim nasłonecznieniem, zbyt duży wilgotnością i silnymi wiatrami.
Zabezpieczenie róż przed zimą. Kwiaty róże ogrodowe okrywamy zwykle przed wystąpieniem silniejszych przymrozków w połowie listopada lub na początku grudnia w czasie suchej i słonecznej pogody. Najpraktyczniejsze jest okrywanie ziemią za pomocy motyki lub obsypnika przysypuje się pędy główne, tworzyć kopczyki na wysokość 15-20 cm.
Tak zabezpieczone róże dopiero z nastaniem silniejszych mrozów okrywamy niezbyt grubą warstwą liści, torfu lub innej ściółki. W celu zabezpieczenia okrycia przed rozwiewaniem przez wiatr dobrze jest nałożyć na nie gałęzie drzew iglastych.
Hodowla róży. Usuwanie zimowego zabezpieczenia róż rozpoczynamy po ustaleniu się wiosennej pogody i po rozmarznięciu i częściowym obeschnięciu ziemi. Robimy to zwykle w dwóch „ratach”. Najpierw pod koniec marca lub na początku kwietnia zdejmujemy liście, torf i słomę, czyli tzw. zabezpieczenie ocieplające, pozostawiając tylko gałązki roślin iglastych chroniące przed zbytnim nasłonecznieniem.
Na początku lub w połowie kwietnia odkrywamy róże całkowicie. Zaraz po odkryciu przycinamy pędy główne tak, aby pozostało 2-5 oczek. Pędy słabe, połamane lub przemarznięte usuwamy całkowicie. Jednocześnie z tym zabiegiem zaleca się przeprowadzić pierwsze nawożenie róż pełny mieszanką nawozów mineralnych.
Odkrywać najlepiej w dni pochmurne lub po południu.


Autor artykułu- Admin

Przeczytaj również:

Róże uprawa w szklarni, jaka ziemia i kiedy przycinamy róże RÓŻA UPRAWA W SZKLARNI- ścinamy, gdy płatki zaczynają się lekko rozchylać

Dekorowanie mieszkań, zrób to sam dekoracje wnętrz, kwiaty do pokoju Dekoracje roślinne wnętrz- kwiaty cięte, doniczkowe, ikebana

Wiązanki kwiatów, kosz z kwiatami, wiązanki slubne jak zrobić? Wykonywanie wiązanek, koszy oraz wieńców, obowiązujące zasady, przystrajanie bukietów

Przechowywanie kwiatów ciętych, kwiaty cięte jak przedłużyć trwałość? Kwiaty cięte, przechowuje się w pomieszczeniu, w którym temperatura powinna wynosić 5—8°