Strona głównasady

Dział sady

Zakładanie sadu, nawożenie, drzewa owocowe kiedy sadzić?

Data: 2011-07-08, Data edycji: 2020-02-29

Zakładanie sadu krok po kroku.


WYBÓR TERENU POD SAD


Sad owocowy projekt. Podstawowym warunkiem uzyskania wysokiej dochodowości sadu jest wybór możliwie najlepszego stanowiska.
Założenie sadu na nieodpowiednim stanowisku grozi całkowitym jego zniszczeniem w czasie ostrej zimy.
Dotychczasowa praktyka sadownicza wykazała, że mamy dostateczną ilość dobrych gleb i stanowisk pod sady owocowe. Z tego więc względu można bez większego ryzyka uprawiać większość gatunków drzew owocowych.
Zakładamy sad.
Najodpowiedniejszym stanowiskiem pod owocowy sad są łagodne zbocza, na których nie gromadzi się zimne powietrze.
Zboczy zbyt stromych, uniemożliwiających zastosowanie pełnej mechanizacji, nie można wykorzystać pod sad towarowy bez specjalnego ich przygotowania. Polega ono na zrobieniu tarasów umożliwiających wykonywanie podstawowych zabiegów.
W żadnym wypadku nie należy sadzić drzew w zastoiskach mrozowych, w dolinach i kotlinach, z których nie ma odpływu zimnego powietrza. Tereny silnych wiatrów oraz tzw. pasy gradowe nie nadają się również pod sady towarowe.
Nie bez znaczenia jest także kierunek skłonu. Skłony południowe odznaczają się dużymi wahaniami temperatury, są ciepłe, lecz jednocześnie zbyt suche. Na północnych zboczach natomiast wilgotność jest zwykle dostateczna, ale dla niektórych gatunków (brzoskwinie, morele) czy odmian może tam być za mało słońca. Warunki na zboczach zachodnich i wschodnich są pośrednie i dlatego najlepiej nadają się one pod sady. Pod sady nadają się również tereny równinne.

Zakładanie sadu owocowego. Jeśli ukształtowanie terenu sprzyja uprawie drzew owocowych, przystępuje się do badania gleby. Na wybranym terenie należy wykopać kilka odkrywek glebowych głębokości 2 m. W odkrywkach tych bada się układ charakterystycznych warstw, zwracając uwagę przede wszystkim na podłoże, w którym będzie rozwijać się większość korzeni. Jeśli w profilu glebowym występują warstwy rudawca (orsztynu) lub inne warstwy zbite (pyłu, iłu), gleba ta nie nadaje się pod sad. Gleba jest tym lepsza pod sad, im głębiej mogą się korzenić drzewa. Najlepsze więc są wszystkie gleby zawierające dostateczną, ale nie nadmierną ilość części gliniastych, głębokie, przewiewne, a jednocześnie o dużej zdolności magazynowania wody, aby drzewa nie odczuwały jej braku nawet w okresach suszy. Do takich gleb należą głębokie gleby pseudobielicowe i brunatne, wytworzone z glin średnich i lekkich, z lessów lub innych utworów pyłowych, czarnoziemy wytworzone z lessów oraz piaski gliniaste leżące na glinie. Z gleb podgórskich — głębokie glinki podkarpackie są bardzo dobrymi glebami dla drzew owocowych. Natomiast gleby wapienne, jak rędziny, nadają się pod uprawę drzew pestkowych i orzechów włoskich, a źle na nich rosną drzewa ziarnkowe, zwłaszcza grusze podlegające łatwo chlorozie.

Sprawdź najnowsze promocje na drzewka, które oferuje Sadowniczy.pl


Inną przeszkodą do głębokiego wrastania korzeni drzew owocowych może być wysoki poziom wody gruntowej. Nie można zakładać sadów owocowych w glebach, w których woda gruntowa występuje zbyt płytko. Najgłębiej korzeniące się drzewa, takie jak grusza, orzech i sady czereśniowe, wymagają, aby woda gruntowa występowała na głębokości 180-200 cm. Dla jabłoni słabo rosnących głębokość ta powinna wynosić nie mniej niż 130 cm i poniżej 170 cm dla silnie rosnących. Podobne wymagania ma wiśnia. Wyższy poziom wody gruntowej, tzn. 100-130 cm, znosi dobrze śliwa o wysokim zapotrzebowaniu na wodę oraz płytko korzeniące się rośliny jagodowe — truskawka (80-100 cm), porzeczka i malina (100-120 cm).

PRZYGOTOWANIE GLEBY POD SAD


Sadzimy drzewa owocowe. Wiemy już, że w większości naszych gleb, zwłaszcza bielicowych, poniżej warstwy próchnicznej znajduje się najbardziej zakwaszony poziom gleby. W glebach bielicowych nazywany jest on poziomem wymywania. Wymyty jest z niego nie tylko węglan wapnia, ale także wiele innych składników pokarmowych. Wszystkie rośliny, a więc i drzewa owocowe, rosną źle na glebach, w których poziomy mają różne pH.
Każda zaś raptowna zmiana odczynu gleby lub zawartości składników pokarmowych wpływa ujemnie na wzrost i korzenienie się roślin. Sadownik, wiedząc o tym, najpierw zapoznaje się z właściwościami głębszych warstw gleby, a przygotowanie gleby pod sad rozpoczyna co najmniej 2 lata przed sadzeniem drzew. Największe znaczenie mają:
- struktura gleby, można ją poprawić przez odkwaszenie i uprawę traw z roślinami motylkowymi,
- zasobność w składniki pokarmowe, należy zastosować nawozy fosforowe i potasowe, których po posadzeniu
drzew nie można wprowadzać do głębszych warstw gleby bez obawy uszkodzenia korzeni.

Uprawa sadów. Przygotowanie gleby pod sad to także wapnowanie. Większość naszych gleb wymaga wapnowania (najlepiej na jesieni). Dawki wapna zależą od zakwaszenia gleby oraz od jej zwięzłości. Na glebach lekkich dawki wapna nie powinny przekraczać 1,0-1,5 t/ha, na glebach ciężkich mogą być nieco większe.

Po wykonaniu wapnowania, zwłaszcza na glebach ciężkich, dobrze jest wysiać rośliny głęboko korzeniące się i poprawiające strukturę gleby. Należą do nich przede wszystkim mieszanki traw z roślinami motylkowymi (np. koniczynami lub lucerną). Za dobry przedplon dla drzew owocowych uważa się także rośliny okopowe, które mają tę zaletę, że pozostawiają glebę odchwaszczoną. Obecnie coraz powszechniej stosuje się jednak herbicydy w sadach, zagadnienie odchwaszczania nie ma więc tak dużego znaczenia, jak dawniej. Perz można usunąć, stosując Antyperz płynny 38 w dawce 50-80 l/ha lub Antyperz stały 66 w dawce 30-40 kg/ha na podoraną i zbronowaną glebę.
Wykonanie tych zabiegów przyczynia się do lepszego kontaktu preparatu z kłączami perzu. Większą skuteczność uzyskuje się, stosując preparat w 2 dawkach w odstępie 4 tygodni. Przed drugim opryskiwaniem glebę należy ponownie zbronować. Drzewa można sadzić dopiero po upływie co najmniej 10 tygodni po zastosowaniu Antyperzu, jeśli panowały temperatury dodatnie. Im jest chłodniej, a gleba suchsza, tym rozkład preparatu jest wolniejszy.
Roundup (czytaj Raundap) jest preparatem, który niszczy większość chwastów wnikając przez liście, opryskuje się w czasie intensywnego wzrostu, w dawce 5-7 l/ha na 2-3 tygodnie przed sadzeniem roślin na plantacji.

Przed sadzeniem drzew należy wysiać nawozy fosforowe i potasowe, a potem wykonać głęboką orkę. Dawki tych nawozów powinny wynosić— 100-200 kg fosforu (czystego składnika) oraz 200-300 kg potasu (czystego składnika) na 1 ha, zależnie od zasobności gleby. Pod rośliny okopowe będące przedplonami powinno się zastosować obornik w dawce 30-40 t/ha lub wyższej.
Nawóz do sadu. Sadzenie nowych drzew poprzedza wprowadzenie do gleby nawozów fosforowych i potasowych do głębszych warstw gleby.
Mineralnych nawozów azotowych nie stosuje się przed sadzeniem, ponieważ na skutek szybkiego przemieszczania się azot byłby wymyty z gleby, zanim drzewa mogłyby go pobrać. Poza tym z wysoką dawką obornika wprowadza się do gleby wystarczającą ilość azotu.
Uprawa sadu. Przed założeniem sadu zalecane jest, niezależnie od typu gleby, wykonanie orki głębszej niż była normalnie wykonywana na danym polu. Najlepiej jest zastosować pług z pogłębiaczem, który zniszczy podeszwę płużną.
Podeszwa płużna jest to bardzo zbita warstwa gleby powstająca w wyniku wieloletniej uprawy gleby na jednakową głębokość, pod wpływem ugniatania stale tej samej warstwy przez płozy pługów i koła ciągników lub kopyta koni.
Stanowi ona przeszkodę w swobodnym rozrastaniu się korzeni w głąb gleby i może hamować przesiąkanie wody do głębszych warstw.

Sadząc niewielką liczbę drzewek na niezbyt żyznej glebie, zwłaszcza piaszczystej, można wykopać większe dołki, niż wymagałaby tego objętość systemu korzeniowego sadzonego drzewka, a ich dno wyłożyć kompostem, przekompostowanym torfem lub przegniłym obornikiem przesypanym ziemią. Na glebach ciężkich sposób ten wydaje się szkodliwy, gdyż w dołkach może gromadzić się woda i zatapiać korzenie drzewek. W większych sadach „zaprawianie” dołków zastępuje się ściółkowaniem ziemi obornikiem w promieniu 0,5-1 m wokół drzewka. Kopanie głębokich dołów jest zabiegiem pracochłonnym i bardzo kosztownym, toteż w sadach towarowych nie można sobie na to pozwolić i lepiej jest przygotować odpowiednio glebę na całym polu.
Ze względu na trudności wyrównania pola po posadzeniu drzew, po przygotowaniu gleby przed założeniem sadu wyrównuje się powierzchnię pola, obsiewa trawą i wałuje. Trawa wysiana co najmniej pół roku przed sadzeniem drzewek utwardza podłoże. Do sadzenia drzewek przystępuje się po uprzednim zniszczeniu za pomocą środka chemicznego pasów trawy w wyznaczonych rzędach.


Ostatnio coraz częściej wyspecjalizowane gospodarstwa sadownicze przystępują do ponownego zakładania sadu w miejsce starego, wykarczowanego. Przygotowanie terenu do ponownego sadzenia drzew na tym samym polu wymaga specjalnej troski, a niekiedy wymiany ziemi w miejscu sadzenia drzewek. Teren po długotrwałej uprawie jabłoni powinien być wykorzystany pod inne gatunki drzew, np. śliwy. Jabłonie posadzone po jabłoniach w ciągu pierwszych lat rosną bardzo słabo na skutek tzw. zmęczenia gleby. Przyczyną tego mogą być różne czynniki, np. obecność nicieni glebowych, czy grzybów pasożytniczych. Zmniejszenie skutków zmęczenia gleby uzyskuje się dzięki zastosowaniu nawozów organicznych oraz kilkuletniego płodozmianu rolniczego z uprawą takich roślin jak zboża, rzepak, gorczyca.

DOBÓR GATUNKÓW, ODMIAN I FORM DRZEW OWOCOWYCH


Dobór gatunków i odmian zależy od wielu czynników. Poza omówionymi już warunkami glebowymi i klimatycznymi, które w zasadzie decydują o wyborze gatunków i odmian, trzeba uwzględnić takie czynniki, jak odległość od rynku zbytu, jakość dróg i ilość rąk do pracy. Nie można np. zakładać dużego sadu czereśniowego tam, gdzie nie ma dobrych dróg, albo brak jest dostatecznej liczby ludzi do zbioru owoców. Odpowiedni dobór gatunków i odmian pozwala na bardziej równomierny rozkład prac w ciągu całego roku, a więc i równomierniejsze zapotrzebowanie na pracę ręczną. Odgrywa to szczególnie dużą rolę w gospodarstwach państwowych i spółdzielczych. Dotychczasowe próby mechanicznego zbioru wiśni i śliw wydają się wskazywać, że już wkrótce ręczny zbiór tych owoców będzie można zastąpić maszynowym. Podobnie kombajn do zbioru porzeczek pozwoli na zakładanie dużych plantacji towarowych nawet w gospodarstwach o małej liczbie rąk do pracy.


Zakładanie sadu jabłoniowego, zakładanie sadu śliwowego. Z intensyfikacją i specjalizacją sadownictwa związane są określone typy sadów, najbardziej ekonomiczne w danych warunkach. Przede wszystkim nie należy zakładać kwater wieloodmianowych, gdyż po pierwsze- przy dużej liczbie odmian nie można wyprodukować większej jednolitej partii owoców, po drugie- każda odmiana wymaga nieco innego pielęgnowania, ponieważ jedne odmiany są bardzo wrażliwe na parch, inne na mączniak, jedne wymagają specjalnego cięcia, inne natomiast- chemicznego przerzedzania zawiązków itp. Jeszcze bardziej niepożądane jest zakładanie kwater wielogatunkowych. Największą ich wadą jest trudność prowadzenia racjonalnej walki z chorobami i szkodnikami. Zarówno na kwaterach wielogatunkowych, jak i wieloodmianowych trudno jest racjonalnie zorganizować pracę, szczególnie podczas zbioru, który wówczas wykonuje się w różnych terminach i w różnych miejscach sadu. Kwatera powinna więc składać się z 2-4 odmian jednego gatunku.


Dobór gatunków i odmian w sadzie wiąże się ściśle z wielkością sadu, a także z jego typem. W sadach przydomowych i ogródkach działkowych można posadzić drzewa kilku gatunków i odmian, ponieważ względy organizacyjne nie odgrywają tu roli, a użytkownik ma świeże owoce przez większą część roku. Powinno się sadzić drzewa karłowe lub półkarłowe o małych rozmiarach i wcześnie wchodzące w okres owocowania.
W praktyce jednak nie produkuje się drzew karłowych na wysokim pniu, gdyż oznaczałoby to rezygnację z ich zalet- ułatwionego pielęgnowania i zbioru- oraz groziłoby niebezpieczeństwem przewracania się drzewek obciążonych owocami. Drzewa karłowe mają bowiem najczęściej słaby i płytki system korzeniowy.
Do największych zalet drzew karłowych należy zaliczyć wczesne wchodzenie w okres owocowania. Jeśli chodzi o plenność, to ze względu na małe rozmiary drzew, plon z jednego drzewa jest niewielki, ponieważ jednak drzewa te sadzi się gęsto, wydajność z hektara jest wysoka. Ostatnio wzrasta u nas ogromnie zainteresowanie drzewami karłowymi i półkarłowymi.


Najwięcej sadów jabłoniowych znajdujących się w pełni owocowania składa się z drzew silnie rosnących niskopiennych, natomiast w starych sadach najczęściej są to drzewa wysokopienne. Do najważniejszych zalet drzew niskopiennych można zaliczyć:
— większą wytrzymałość na mróz niż drzew wysokopiennych;
— wcześniejsze wchodzenie w okres owocowania i większą plenność;
— łatwiejsze wykonanie wszelkich zabiegów pielęgnacyjnych jak cięcie, zbiór, opryskiwanie;
— zmniejszenie strat spowodowanych strącaniem owoców przez wiatry.
Drzewa w sadach wiśniowych i czereśniowych, w których przewidziany jest w przyszłości zbiór mechaniczny kombajnami, powinny mieć pień wysokości mniej więcej 70 cm.
Do największych trudności, jakie napotyka sadownik w prowadzeniu sadów niskopiennych, należy zaliczyć ochronę drzew przed zającami. Próbowano stosować u nas różne środki odstraszające, którymi smarowano pień i konary drzew niskopiennych, jednak w czasie surowych zim okazały się one niewystarczające. Najlepszym sposobem ochrony drzew przed zającami jest ogrodzenie sadu drucianą siatką.
Drugą trudność sprawiała do niedawna uprawa gleby pod koronami drzew niskopiennych. Udało się ją przezwyciężyć dzięki zastosowaniu środków chemicznych zwanych herbicydami, które niszczą chwasty.



ROZPLANOWANIE KWATER I WYZNACZENIE MIEJSC POD DRZEWKA


Po zbadaniu i wydzieleniu terenów o odpowiedniej glebie dla wybranych gatunków drzew planujemy kwatery. W dużych sadach powinny być one duże, zmniejsza to bowiem liczbę dróg, czyli zapewnia lepsze wykorzystanie ziemi.
Jak sadzić drzewa owocowe? Plan całego sadu, nawet zakładanego stopniowo przez wiele lat, powinien być przygotowany wcześniej. Drogi powinny ułatwiać poruszanie się po sadzie, co jest szczególnie ważne dla dobrej organizacji opryskiwań, dowozu wody i nawozów, zwózki owoców itp. Na terenach równinnych sadzimy drzewa w miarę możliwości w kierunku północ-południe, co zapewnia równomierniejsze nasłonecznienie wszystkich drzew. Ma to podstawowe znaczenie w sadach prowadzonych w formie szpalerowej. Na wąskich, lecz wydłużonych polach rzędy powinny biegnąć wzdłuż dłuższego boku.
Natomiast na terenie falistym najkorzystniejszy jest przeciw działający erozji kierunek uprawy— w poprzek stoku. Po zaplanowaniu rozmieszczenia i wielkości kwater pod poszczególne gatunki ustalamy rozstawę drzew.
Rozstawa zależy od siły wzrostu drzew, żyzności gleby oraz formy korony. Różne odmiany na tej samej podkładce wykazują różną siłę wzrostu.


Sadzenie drzew owocowych odległości. Przy ustaleniu rozstawy należy brać również pod uwagę szerokość roboczą narzędzi, jakie będą używane w sadzie, oraz siłę wzrostu odmian. Ma to szczególnie duże znaczenie w sadach utrzymywanych w murawie, którą będzie można kosić standardową kosiarką.
Zagęszczenie grusz, śliw i wiśni może być nawet większe. Najsłabiej rosnące drzewa można sadzić w rozstawie 5X3 m, 4X3 m lub 3X2 m, a czasem jeszcze gęściej, w zależności od sposobu prowadzenia. Sady jabłoniowe w obecnie opracowanym modelu na podkładkach karłowych lub półkarłowych- rozstawa między rzędami wynosi 4-4,5 m, a w rzędzie zależy ona od sposobu prowadzenia koron oraz siły wzrostu drzew.


Drzewa owocowe sadzenie. Najwygodniej jest rozmieścić drzewka w prostokąt.
Uzyskuje się wówczas zagęszczone rzędy, a w międzyrzędziu tak zwaną uliczkę roboczą, która będzie ułatwiać wykonanie zabiegów pielęgnacyjnych.
Sposoby sadzenia drzew. Sadzenie drzew w kwadrat lub w piątkę jest także czasem praktykowane, chociaż nie ma tylu zalet jak sadzenie w prostokąt.
Przy planowaniu rozmieszczenia odmian na kwaterach należy pamiętać o zapylaczach. Zapylaczami nazywamy odmiany, których pyłek, przenoszony przez owady w czasie kwitnienia drzew, służy do zapylenia kwiatów odmiany głównej. W zasadzie większość odmian jabłoni, grusz, wiśni, porzeczek oraz wszystkie odmiany czereśni wymagają zapylaczy. Korzystny jest układ, gdy odmiany stałe są dla siebie dobrymi zapylaczami.
Jeśli sadzi się 300-500 drzew na 1 ha, zapylacze można rozmieszczać co czwarty rząd w jednej linii, co ułatwi następnie zbiór owoców. Pożądane jest wprowadzenie kilku od mian zapylających. W sadach bardzo gęstych — szpalerowych drzewa tworzą zwarte rzędy i pszczoły mogą przelatywać tylko wzdłuż nich. W takiej sytuacji zapylacze trzeba umieszczać w poszczególnych rzędach lub szczepić je na jednej gałęzi, na co trzecim—czwartym drzewie.
W intensywnych, ale mniej zwartych sadach można rozmieszczać zapylacze co trzy drzewa w co trzecim rzędzie. Jeden zapylacz przypada na 8 sąsiadujących z nim drzew.



Sadzenie drzew. Drzewa owocowe kiedy sadzić?


Zamówienie na drzewka powinno być składane tylko w kwalifikowanych szkółkach drzewek owocowych. Często producenci kupują drzewka na targu od przygodnych "szkółkarzy" i sadzą odmiany mało wartościowe.
Po otrzymaniu przesyłki z drzewkami lub po przywiezieniu ich z pobliskiej szkółki należy je natychmiast zadołować. Drzewka zakupione jesienią, których nie zamierza się posadzić, trzeba zadołować bardzo starannie i osłonić gałązkami drzew iglastych przed gryzoniami. Korony dołowanych drzewek powinny być skierowane w stronę południową, co chroni je przed silnym nagrzewaniem przez słońce. Drzewka, które podeschły w czasie transportu, należy po zadołowaniu podlać.
Kiedy sadzić drzewa owocowe? Drzewka sadzimy jesienią lub na wiosnę. Jesienna pora sadzenia bardziej sprzyja przyjmowaniu się drzewek. Największe jednak znaczenie ma staranne ich pielęgnowanie. Sadzenie drzew owocowych wiosną, sadzenie drzew owocowych jesienią. Drzewka posadzone jesienią trzeba chronić przed mrozem, zającami i myszami, natomiast sadzone wiosną trzeba podlewać lub nawadniać, aby uchronić przed wyschnięciem.


Technika sadzenia jest prosta. Po wytyczeniu miejsca pod drzewka trzeba wykopać dołek. Przy kopaniu odkłada się osobno ziemię z wierzchniej próchnicznej warstwy, osobno z warstw głębszych. Przed sadzeniem drzewka przycina się uszkodzone końce korzeni oraz skraca korzenie zbyt długie.

Sadzenie drzew i krzewów. Technika sadzenia drzew. Do sprawnego sadzenia drzewek potrzebne są dwie osoby. Jedna ustawia i przytrzymuje drzewko, druga układa korzenie na kopczyku z próchnicznej ziemi usypanej na dnie dołka, następnie przysypuje korzenie pozostałą ilością ziemi próchnicznej, a osoba trzymająca drzewko potrząsa nim lekko (aby ziemia przesypywała się między korzeniami), potem zaś ugniata ziemię nogą. Sadząc drzewka, można się posłużyć deską sadowniczą, której środkowe wycięcie przykłada się do wbitego przy wytyczaniu miejsc pod drzewa palika, a boczne wycięcia zaznacza się kołeczkami. Następnie odejmuje się deskę, wyjmuje palik i na jego miejscu kopie dołek. Przed sadzeniem deskę przykłada się do bocznych kołeczków, a przy wycięciu środkowym zamiast palika przytrzymuje się drzewko i obsypuje jego korzenie ziemią. Sadzenie przy desce jest dosyć pracochłonne, ale dokładne.

Kiedy sadzi się drzewa owocowe? Wokół drzewek sadzonych jesienią usypuje się kopczyk zakrywający nasadę pnia do wysokości 20-30 cm. W dużych sadach należy posłużyć się obsypnikiem, a ręcznie tylko poprawić kopczyk przy każdym pniu. Ta dodatkowa warstwa ziemi chroni system korzeniowy młodych drzewek przed przemarznięciem. Ściółkowanie drzewek przed zimą słomą lub obornikiem jest niebezpieczne, gdyż w ściółce mogą się zagnieździć myszy, które często uszkadzają drzewka zimą.
Drugim zabiegiem, który należy stosować, jest owijanie młodych drzewek słomą, co chroni je nie tylko przed mrozem, lecz także przed zającami. Owinięcie słomą powinno być dokładne, gdyż w przeciwnym wypadku nie spełnia swojej funkcji.



Korony drzewek sadzonych zarówno wiosną, jak i jesienią przycina się na wiosnę. Cięcie to ma na celu przywrócenie równowagi między częścią nadziemną drzewka a jego systemem korzeniowym, zmniejszonym w czasie przesadzania.
Przewodnik i pędy boczne drzewka skraca się najgęściej od 1/3 do 2/3 ich długości, zależnie od warunków sposobu prowadzenia drzew. Im silniej został skrócony system korzeniowy oraz im gorsze są warunki wzrostu, tym bardziej należy skrócić część nadziemną. Jeśli drzewka będą nawadniane, to po posadzeniu można je przycinać słabiej lub wcale.



Sadzenie drzew owocowych na wiosnę. Sadzenie drzewek wiosną wykonuje się możliwie jak najwcześniej, aby mogły one wykorzystać wodę z zimowych zapasów. W razie suchej wiosny drzewka należy podlewać.
W tym celu wokół drzewka robi się szpadlem zagłębienie, tzw. misę, aby woda nie spływała na boki. Należy podkreślić, że lepsze jest podlewanie rzadsze, ale obfite. Podlewanie małą ilością wody to dodatkowy oraz niepotrzebny trud i koszty. Jeśli na powierzchnię 1 m2 gleby średnio zwięzłej i dość suchej wyleje się 1 litr wody, to nasyci ona warstwę gleby grubości około 1 cm. Powierzchnia, jaką mamy podlać przy drzewku, wynosi około 0,5 m2, ale głębokość, do jakiej powinna dotrzeć woda, aby nasycić glebę objętą korzeniami, wynosi co najmniej 20-40 cm. Trzeba więc zużyć około 10-20 litrów wody. Na glebach cięższych podlewa się rzadziej, lecz obficiej niż na glebach lżejszych, piaszczystych. Po obfitym podlaniu dobrze jest wyściółkować misę wokół drzewka obornikiem. Obornik nie tylko chroni glebę przed utratą wody, lecz jest także źródłem składników pokarmowych dla drzewek.



Autor artykułu- Admin

Przeczytaj również:

Zakładanie plantacji truskawek, hodowla truskawek Zakładanie plantacji truskawek. Kupić sadzonki 20—-50%, resztę zaś rozmnożyć na własnej plantacji z rozłogów wyrastających w pierwszym roku.

Plantacja agrestu zakładanie, agrest sadzenie, jak sadzić? Zakładanie plantacji agrestu- lepiej sadzić nawet późną jesienią niż wiosną.

Zakładanie plantacji porzeczki, uprawa porzeczek, sadzenie, nawożenie Zakładanie plantacji porzeczek na glebie nawiezionej obornikiem. Najlepiej stosować go dwukrotnie: pod przedplon i następnie przed sadzeniem porzeczek.

Plantacja malin, jak sadzić i jak nawozić? Maliny dobrze pielęgnowane mogą owocować 10—15 lat.